Jonge mantelzorger Claudia

Mijn naam is Claudia Strijkert en ik ben 18 jaar. Ik kom uit een groot gezin met maar liefst 7 broer(tjes) en zus(jes). Op dit moment ben ik bezig met het afronden van mijn studie allround schoonheidsspecialiste niveau 4 op het Deltion College Zwolle. Daarnaast werk ik in een schoonheidssalon in Amersfoort.

Ik ben jonge mantelzorger van mijn vader. Mijn vader is 54 jaar en heeft dementie met epilepsie, wanen en hallucinaties. 7 jaar geleden kreeg mijn vader een TIA, ik was toen 11 jaar. Hierna is hij beetje vergeetachtig geworden en wat trager in zijn doen en laten. 4 jaar na de TIA is hij 5 dagen in coma geweest. Na de coma was al snel duidelijk dat zijn hersenen flink schade hadden opgelopen. Hij kwam terecht in een revalidatiecentrum, maar op een gegeven moment was hij uitbehandeld en konden ze niks meer voor hem betekenen. Vanaf toen had ik opeens een heel andere vader. Niet meer zoals ik hem kende voor de coma. Hij heeft nog een tijdje in een verzorgingstehuis in Zwolle gewoond en inmiddels zit hij in Het Baken in Nunspeet. Hier heeft hij het fijn en krijgt hij meer bezoek van ons gezin aangezien het nu lekker dichtbij is.

De situatie nu gaat met pieken en dalen. Het ene moment is hij helder en het andere moment is hij een totaal andere persoon. 1,5 jaar geleden kregen we te horen dat hij nog 1 tot 1,5 jaar te leven zou hebben. Dat is nu 1,5 jaar geleden en hij is dus terminaal verklaard. Hij zit in zijn laatste fase. Hij is elke keer heel erg moe en zit ook volledig in een rolstoel. De vraag hoelang hij dit volhoudt, is lastig. Hij is nog jong en zijn hart dus ook. Het is een sterke man en dat zien we ook wel als gezin. Hij houdt het nog lang vol, maar er zal een dag komen dat zijn lichaam op is en dat hij ons zal verlaten. Aangezien dit eigenlijk elk moment kan zijn, hebben wij al afscheid genomen. Daar bedoel ik mee dat we tegen hem hebben kunnen zeggen wat we nog wilden, voor het te laat is. Voor de rest genieten wij als gezin nog even van de momentjes die we met hem hebben. Wij zitten als gezin nu al drie jaar in deze heftige toestand, waarbij we niet weten wanneer het afgelopen is.

Mantelzorger zijn is aan de ene kant iets heel moois en aan de andere kant best pittig. Ik vind het fijn dat ik er voor mijn vader kan zijn en dat ik hem kan helpen, maar het is op deze jonge leeftijd ook zwaar. Ik heb natuurlijk ook mijn eigen dingen, dus dat combineren kan soms lastig zijn. Vaak ga ik emotioneel weg na een bezoek aan mijn vader en vind ik het best lastig om gelijk door te gaan met mijn dagelijkse bezigheden. En soms geeft het me ook juist weer doorzettingsvermogen. De verzorgers van mijn vader hebben niet altijd tijd voor de bijzaken in de zorg voor hem, zoals zijn haren doen, zijn nagels netjes en schoon houden. Deze bezigheden doe ik altijd graag. Ik vind het fijn voor hem als hij wel zo verzorgd mogelijk is. Ook geef ik hem soms wat eten of ga ik samen met hem in het restaurant wat drinken. Het zijn kleine dingen die ik graag doe en die ontzettend veel betekenen voor mij en voor hem, ondanks dat hij er niet helemaal bij stilstaat.

Voor ons gezin is dit een hele rollercoaster. Gelukkig hebben we veel aan elkaar en als groot gezin heb je altijd wel iemand die om je heen is. Iedereen gaat er natuurlijk op z’n eigen manier mee om en dat is prima. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje, maar toch is het voor iedereen weer anders.

Aan het begin vond ik het heel lastig om de situatie te accepteren en ontliep ik het ook vooral. Als mensen aan mij vroegen hoe het met mijn vader ging, zei ik altijd “gaat goed”. Maar dat was het natuurlijk eigenlijk niet. Ook het bezoeken van mijn vader vond ik heel lastig en ik deed er maar lacherig over omdat ik mijn verdriet eigenlijk wilde onderdrukken, want ik had het gevoel dat mijn emoties er niet mochten zijn en dat alle ogen naar mijn vader zouden moeten gaan. Gelukkig heb ik er uiteindelijk voor gekozen om therapie te volgen. Eerst geloofde ik daar niet zo in en ging ik er best met een vooroordeel heen. Maar hoe langer ik er liep, hoe meer ik merkte dat het me echt hielp. Het heeft me geholpen om de situatie te accepteren en om er beter mee om te gaan.

Op dit moment ben ik heel erg gegroeid in het stukje ‘omgaan met de situatie’. Ik zie het nu ook meer als iets moois wat ik kan doen voor mijn vader en echt een stukje uit mijn leven wat mij en ons gezin is voorgelegd.

Ik wil andere jonge mantelzorgers meegeven dat ze echt niet de enige zijn. Ik kan begrijpen dat het voor jongeren die mantelzorger zijn best lastig is om de situatie te bespreken met iemand die geen mantelzorger is. Ondanks dat ze hun best doen om je te begrijpen, zullen ze je niet altijd volledig begrijpen. Daarom vind ik dat wij als jonge mantelzorgers elkaar meer zouden moeten opzoeken. Iedereen heeft een verhaal en ieder verhaal mag er zijn.